Sicilië, Rome, Sardinië

Buongiorno tutti voi. Na een lange afwezigheid van 3 weken is het er dan eindelijk van gekomen om weer eens een reisverslag te plaatsen. De afgelopen weken zijn voorbij gevlogen en heb ik zo’n ontzettend leuke tijd gehad. Na het verblijf in Pizzo (Zuid-Italië) heb ik op 4 juli de veerboot genomen naar Messina in Sicilië om daar 5 dagen bij vrienden in het dorp Galati Mamertino te verblijven. Mijn voornemen was om veel van Sicilië te zien, de Etna, Palermo, Siracusa, Cefalu noem maar op, maar uiteindelijk is het tot mijn volle tevredenheid slechts gebleven bij Cefalu en…..Galati Mamertino. De vrienden en familie waren hartverwarmend. Iedereen was super gastvrij en vriendelijk. Overdag hebben ze mij heel veel van de omgeving laten zien en erover verteld en ’s avonds gingen we met z’n allen lekker Italiaans eten, niet in een restaurant, maar gewoon aan de keukentafel. Wat ik van Sicilië gezien heb was mooi, maar zeker veel te weinig en daarom ben ik vastbesloten er nog eens voor een iets langere tijd terug te komen. Na Sicilië ben ik op 8 juli weer teruggekeerd naar het vaste land en met een tussenstop in Cosenza, Agropoli en Paestum ben ik richting Rome gereden om op 11 juli Ineke van het vliegveld af te halen. Samen hebben we 5 dagen in Rome doorgebracht en daarna de veerboot van Civitavecchia naar Olbia (Sardinië) genomen. Wat mij vooral aan Zuid-Italië is opgevallen is dat de mensen erg aardig, vriendelijk en geïntereseerd zijn en soms (vooral de mannen) iets te amicaal. In de haven van Villa San Giovanni werd ik alleraardigst door een man geholpen. Hij hielp mij bij het kopen van een ticket voor de ferry en de inscheping, maar wilde dat aan het eind wel graag beloond hebben met een kus en mijn adres. We hebben er beiden een grap van gemaakt. De kus en het adres houdt hij nog tegoed en op de vraag of ik getrouwd was heb ik geen antwoord gegeven. Ook de vrachtwagenchauffeurs hebben zo hun eigen manier van omgaan met vrouwelijke deelneemsters in het verkeer. Lichtsignalen, claxonneren en handgebaren doen soms het ergste vermoeden, maar zijn uiteindelijk onschuldig. Rome was voor mij een tweede weerzien in deze vakantie en voor Ineke een bijzonder welkom. De auto terugvinden op de parkeerplaats van het immens grote vliegveld in Rome was geen probleem (had ik goed onthouden), maar toen ik vervolgens de parkeerkaart wilde betalen en in een automaat stopte die het kaartje niet meer teruggaf hadden wij een ander probleem, want zonder kaartje gaat ook hier de slagboom niet spontaan open. Vervolgens hebben we maar een verhaal opgehangen dat de automaat kapot was en niet verteld dat ik de kaart in een verkeerd apparaat had gestopt (tja, weet ik veel). Uiteindelijk mochten we zonder betalen wegrijden. Het is toch wel erg leuk om bekenden van het vliegveld af te halen en samen een leuke tijd door te brengen. Ze daarna vervolgens weer terugbrengen en weer alleen verder gaan is vooral de eerste dag minder leuk. Van Rome hebben we ontzettend veel gezien, het was er dit keer iets minder druk, maar wel weer heel erg warm (= heet). Elk stukje schaduw werd door ons benut. We hadden een appartement in de wijk Trasteverne en met het openbaar vervoer was alles goed te bereiken en zo niet, dan is de taxi een uitkomst. De taxi is een goede methode om de Italiaanse taal te oefenen. De meeste chauffeurs maken graag een praatje, zijn geïnteresseerd of beginnen over hun eigen (medische) beslommeringen te vertellen. Voorwaarde is wel dat je voorin naast de bestuurder plaats neemt  Een echte aanrader in Rome is Piazza Navona, een groot gezellig plein met terrasjes, veel toeristen en adhd obers. Het plein is te herkennen aan schilders die “hun” kunstwerk willen verkopen, een wapperende Braziliaanse vlag en een fontein en van diverse kanten te bereiken. Denk je na het avondeten de weg terug te vinden naar de bushalte en ga sla je links en rechts diverse straten af, dan sta je toch ineens weer op Piazza Navona. Denk je het plein niet meer te kunnen vinden, vraag dan aan de dichtstbijzijnde winkelbediende waar het plein is en hij zal zeggen hier om de hoek  Al met al is Rome een geweldig mooie stad om te bezoeken. Na Rome zijn we op 16 juli met de veerboot van Civitavecchia (80 km vanaf Rome) naar Olbia (Sardinië) vertrokken. De eerste 3 dagen zaten we aan de Oostkant op het platteland tussen de schapen en geiten in B&B Casa Manna. Was leuk om daar te zijn, de zee was 10 km verderop met toeristische plaatsen als San Teodoro en Budoni in de omgeving. Van daaruit zijn we ook naar de La Maddalena archipel, waaronder het eiland Caprera gegaan. Deze omgeving is echt schitterend mooi. Mooie natuur, rustige zee met allerlei soorten zeilbootjes en zeilboten (= hele dure). Alleen de weg ’s avonds weer terugvinden was nog wel eens een probleem. Gelukkig hoefden we het niet te lopen, dus uiteindelijk zijn we er steeds nog gekomen. Daarna hebben we de oversteek gemaakt naar de Westkust, naar Alghero, Cappo Caccia en Bosa. In Cappo Caccia is langs de berg een trap met 656 treden gemaakt. Na afdaling is de grot Nettuno te bezichtigen. De trap hebben we op het heetst van de dag gelopen en dat ging best wel goed . Ook hier weer een schitterend uitzicht over de zee en de grillige bergrotsen. Bosa is een gezellig stadje, niet al te toeristisch en het straalt een echte Italiaanse sfeer uit. Hier kun je nog in een straatje of binnenhof naast het uitgehangen wasgoed van de buurvrouw heerlijk Italiaans eten. Na 2 dagen Bosa zijn we 1 dag naar Cagliari geweest. Cagliari is de hoofdstad van Sardinië. Het oude centrum geeft een ietwat verwaarloosde indruk. Ons hotel zat op ideale loopafstand van de Bastion St Remy. Bovenop de Bastion is een panoramisch uitzicht over de stad. Het uitzicht is mooi, maar de Bastion moet nodig schoongemaakt en opgeknapt worden. Net als de rest van italië tref je ook hier veel zwerfaval aan. Het is jammer dat veel Italianen hier zo mee omgaan, plastic flesjes en lege sigarettendoosjes zijn overal langs de kant van de weg te vinden. Toch is er al wel wat veranderd, want ook in Italië wordt het huis, tuin- en keukenafval apart ingezameld. Er is dus hoop dat de mentaliteit gaat veranderen. Vanuit Cagliari zijn we naar de omgeving van Urzulei in het gebergte Supramonte gegaan. De weg er naar toe is wederom schitterend. De weg baant zich langs bergen in diverse hoogtes, met of zonder begroeiing en in diverse kleuren. Het was jammer dat we alleen afgelopen zondag in de Supramonte verbleven, want in deze omgeving worden ook onder begeleiding van een gids bergwandelingen/trekkings georganiseerd, die zo te zien zeker de moeite waard zijn. Gisteren was dan de dag aangebroken dat Ineke weer huiswaarts ging en ben ik doorgegaan naar Posada (Oostkust). Helaas is het weer hier een beetje omgeslagen, want geloof het of niet, gisteren heeft het de hele dag geregend en vandaag begint het weer zich voorzichtig te herstellen. Vandaag was het nog bewolkt, maar af en toe kwam de zon er ook doorheen. In ieder geval is het met 27 graden een stuk frisser, maar nog warm genoeg en de voorspellingen zijn dat vanaf donderdag het hele warme zonnige weer terugkomt. Afijn, zo heb ik alle tijd gehad de site bij te werken en lekker rustig aan te doen. Morgen ga ik voor 2 dagen naar Sorgono, het dorp van mijn vader en eens kijken hoe het er daar voor staat.
Tanti saluti a tutti e a prossima volta.
Ciao Sandra