Perugia, Assisi, Spoleto en....Rome

Vandaag weer eens tijd om iets op de site te zetten. We zijn al weer een week verder sinds de laatste berichtgeving en het is vandaag bijkomdag. Vanmorgen heb ik Paolo en Luca weer naar het vliegveld Leonardo da Vinci in Rome gebracht en ben ik doorgegaan naar het provinciestadje Avezzano in de regio de Abruzzen. Een plaatsje gelegen op ongeveer 100 km onder Rome en omklemt door bergen. In deze stad geen toeristen te bekennen, nou ja op die ene na, ik. Na de strandvakantie van een week ben ik vorige week woensdag naar Perugia gegaan. Hoe ik er bij kwam weet ik niet, maar waarschijnlijk had ik deze plaats uitgekozen vanwege de centrale ligging ten opzichte van Rome. Bij het binnenrijden werd ik ovevallen door een mistroostig gevoel, dat wil zeggen Perugia deed mij nogal oud en vervallen aan. Als de zon schijnt lijkt alles vrolijker, maar in dit geval mocht het niet baten. Mijn eerste gedachte was, geen wonder dat hier alles omvalt als de aarde begint te trillen. Het vinden van het hotel was even een zoektocht. Uiteindelijk brachten de bordjes met Hotel Signa uitkomst. Nadat ik de auto 100 meter verderop had geparkeerd/moest parkeren (het vinden van een parkeerplaats is vaak een crime in Italië) moest ik een nauw straatje van 1 bij 1 meter inlopen om na 20 meter aan het eind het hotel aan te treffen. Gelukkig viel daarna bijna alles mee. De eigenaar en zijn personeel waren superaardig, de kamer was piepklein, zonder airco (warm ’s nachts, pff), maar het lag dan wel weer op loopafstand van het centro storico met zijn winkels en terrassen en bezienswaardigheden. Eenmaal het centro binnengelopen werd mijn stemming een stuk vrolijker. Hier hangt de authentieke (Zuid)Italiaanse sfeer. Gezellig en gemoedelijk, dit is hoe ik mij het “echte” Italië voorstel. Na het 2-daagse verblijf in Perugia heb ik Assisi (pelgrimsoord; de heilige Franciscus ligt daar begraven) en op aanraden van Irma het plaatsje Spoleto bezocht. De laatste plaats was een goede tip, fantastisch, de pleintjes, uitzichten en de natuur (heel bosrijk en goed om mooie wandelingen te doen). Mijn wandelingen waren hier kort, maar dat heb ik in Rome wel weer goedgemaakt. Vrijdag zijn Paolo en Luca in Rome aangekomen en heb ik ze van het vliegveld opgehaald. Ik had al zo’n vermoeden dat dit best wel eens een groot vliegveld zou kunnen zijn, nou, dat was het ook. Toen we van het vliegveld met de auto naar ons hotel heenreden was het alsof we in een computerspel waren beland. Links en rechts werden we gepasseerd, wat een verkeer, wat een chaos. Dat we het uiteindelijk zonder kleerscheuren ervan af hebben gebracht mag een klein wonder heten. Afijn het hotel was piekfijn, de buurt op het eerste gezicht iets minder (kreeg een Pisa déjà vu) en Rome zelf, teveel om in 2 dagen te bezichtigen. Rome doet met recht zijn naam van stad van de eeuwigheid aan. We hebben geprobeerd zoveel mogelijk te zien, maar met meer dan 35 graden warmte (lees hitte) en heel veel lopen viel het niet mee. Onze voeten en benen waren ’s avonds helemaal op. De volgende dag hadden de oudjes (+ 40 jr) er nog last van. Alleen Luca was weer aardig fit. Paolo en Luca hebben in ieder geval een goede indruk van Rome gekregen. Paolo wil zeker nog eens terugkomen, waarschijnlijk over een jaartje of 10, als de kids groot genoeg zijn. En zondag zijn we met de trein naar Tivoli naar het park Villa d’Este (paleis en tuinen uit 16e eeuw) geweest. In Tivoli is behalve dit park nog veel meer te bekijken, bijv. Villa Adriana, maar helaas ontbrak daarvoor de tijd. Voor mij niet zo heel erg, want ik ga het over 2,5 week nog eens overdoen, maar dan in een iets rustiger tempo. Vandaag een tussenstop in Avezzano en morgen ga ik weer richting de Adriatische kust, naar het plaatsje Termoli. Ben weer benieuwd, heb me voorgenomen met de benen gestrekt op het strand te gaan liggen en af en toe een verfrissende duik in zee te nemen!
Tanti saluti da Avezzano,
Sandra