Urbino/Numana

Urbino/Numana
Inmiddels is er al weer ruim een week voorbij sinds het laatste verslag, dus tijd voor een nieuwe. Voordat ik San Marino vaarwel zegde heb ik me aan de belofte gehouden het Museo dell’ Emigrante te bezoeken. De planning was goed, want juist die ochtend was het slecht weer, regen en onweer. Ik was op dat moment de enige bezoeker in het museum waardoor ik in alle rust de (levensgrote) foto’s en documenten (waaronder originele handgeschreven brieven) kon bekijken. Het was bijzonder indrukwekkend om te zien waarom een volk, in dit geval de Sanmarinesen, besloten heeft vanaf einde 18e eeuw tot midden jaren 60 het geluk elders in de wereld te beproeven. Families en gezinnen achterlatend probeerden ze op die manier aan honger en ellende te ontkomen. Soms slaagde ze in het andere land, maar vaak werden ze geplaagd door taalbarrières, andere gewoonten en heimwee naar het vaderland. De grootste emigratie vond plaats naar Amerika en Argentinië, later volgden Duitsland, België (werken in de mijnen) en natuurlijk het buurland Italië. Pas in de jaren zestig, door de opkomst van het toerisme verdween langzaam de armoede en ontwikkelde San Marino zich tot een welvarende staat. Deze ontwikkeling is mede te danken geweest aan de emigranten, want door het geld dat zij stuurde naar hun families en hun terugkeer, ervaring, kennis en mentaliteit die ze opgedaan hadden in bijvoorbeeld Amerika hebben ze meegewerkt aan de modernisering van hun eigen land. Het mooie van dit museum is dat het gevoel zo treffend in kaart is gebracht en het terecht respect afdwingt voor degenen die ooit de moed hebben gehad huis en haard (definitief) te verlaten en wat vaak vergeten wordt, uiteindelijk zo ook hebben meegeholpen aan de opbouw van hun eigen vaderland. Het blijkt toch wel dat emigratie van alle tijden en van alle landen is. Na dit bezoek was het tijd om de buitenlucht weer op te zoeken, inmiddels had de regen plaatsgemaakt voor de zon en was de bewolking zo goed als weg. San Marino had ik nu wel gezien, dus ben ik de grens over gegaan naar Italië, naar het plaatsje Urbino. Alleen de route er naar toe is al ontzettend mooi, over de provinciale weg, door kleine dorpjes, dwars door Le Marche en genietend van het panoramische uitzicht over de heuvels en in de verte de zee. Urbino is een aardige stad (61000 inwoners). Het reusachtige Pallazo Ducale is al van ver te zien. Tegenover het paleis staat de Cattedrale di Urbino of Duomo, gesticht in het jaar 1062. Urbino is mooi om te bezichtigen, maar het landschap er om heen maakte op mij de meeste indruk.
De volgende dag heb ik San Marino uitgezwaaid en was het al vroeg op weg naar het vliegveld van Ancona (13 juni). Paolo, Tietsje en Sanneke zijn daar om 9 uur ’s ochtends geland en bepakt en beladen (hoe vol kun je een Alfa proppen) zijn we naar het plaatsje Numana aan de Adriatische kust gereden. Al daar aangekomen hebben we onze intrek genomen in het vakantiehuis van Koos (spreek uit als Koosh). Het vakantiehuis is van alle luxe gemakken voorzien met o.a. een groot terras en een grote flatscreen, waarop we de prestaties van het Nederlandse elftal hebben aanschouwd (zonde van de tijd, maar dat even by the way).Hier hebben we alleen maar genoten van de zon, zwembad, zee en strand. Even geen kastelen, musea, maar gewoon lekker luieren en de indrukken van de afgelopen tijd verwerken. Het was heel gezellig en leuk met de familie, het ouderwetse vakantiegevoel. Sanneke heeft gisteren ook nog een klein beetje haar verjaardag in Italië gevierd, ze is 2 jaar geworden. Gisteren heb ik ze weer teruggebracht naar het vliegveld en inmiddels zitten ze al weer lang en breed in Enschede. Morgen vertrek ik naar het binnenland, Perugia en vrijdag verwelkom ik Paolo en Luca in Roma. Verheug ik me ook weer op. Dat was het dan weer. Vanmiddag ga ik naar het strand (nu het nog kan), wat is het leven toch zwaar :)
Tanti carissimi saluti vanuit een zeer warm Italië (35 gr).
Sandra